http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/ თანამედროვე ლიტერატურის სამყარო. დამწყები და პოპულარული ავტორების ნაწარმოებები და პუბლიკაციები. წაიკითხე, შეაფასე, გამოაქვეყნე და დაელოდე პუბლიკის რეაქციას. wWw.X-iWeb.Ru << კ ლ ი მ ი >> – ლიტერატურული პორტალი. ბოლო გამოხმაურებები ლიტსალონში en-en
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=202 ნუ მწერ, რომ ბაღში აყვავდა ნუში,<br /> რომ მთაწმინდაზე ცა დაწვა თითქოს,<br /> რომ საქართველო ამ გაზაფხულში,<br /> როგორც ყოველთვის, წააგავს ხვითოს, <br /> <br /> რომ ორთაჭალამ ჩაიცვა თეთრი,<br /> რომ შენც ჩაიცვი კაბა ყვავილის,<br /> რომ მტკვარი ოხრავს, როგორც ყოველთვის,<br /> როცა მეტეხის ახლოს ჩაივლის.<br /> <br /> . . . წუხელ ვებრძოდი ცეცხლს და ურაგანს,<br /> და საშინელი ბრძოლების ნისლში<br /> მე მომეჩვენა, სადღაც, ჩვენს უკან,<br /> აელვებული იდგა თბილისი.<br /> <br /> ორთაჭალაში ჰყვაოდა ნუში,<br /> მთაწმინდის მხრებზე მზე იწვა თითქოს,<br /> და შენ, ძვირფასო, ამ გაზაფხულში <br /> როგორც ყოველთვის, მოჰგავდი ხვითოს.<br /> <br /> ნუ მომწერ. . . ისეც ვიცი, რაგვარი <br /> ფერებით ჰყვავის თბილისი ახლა,<br /> რომ ვიღაც დადის მინდვრებში ღამით<br /> და დილისათვის ამწვანებს ნახნავს.<br /> <br /> მე ისიც ვიცი, რომ კარგ ამინდებს<br /> მოაქვს გულების საამო ფეთქვა,<br /> და თუ ბოლომდის ტყვია დამინდობს,<br /> თუ გაზაფხულებს შევხვდებით ერთად,–<br /> <br /> გეტყვი, რომ მოვედ ბრძოლანახული<br /> და სიკვდილამდის შენთან დავრჩები,<br /> რომ ლამაზია მზე გაზაფხულის,<br /> ბრძოლების შემდეგ–მზე გამარჯვების.<br /> <br />
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=201 ვფიქრობ - არ შეიძლება ეს საიტი უფრო საინტერესო იყოს?
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=200 ნუშები ფიფქებად დაგათოვს და<br /> აპრილი სიმღერას დაგაძალებს,<br /> მე შენი ღიმილი დამათრობს და<br /> იის სურნელებას დავაბრალებ!<br /> <br /> მზე გულს დაგებნევა ნეტარებით<br /> და აღარ მოგაკლებს სხივთა ალერსს...<br /> თავბრუს დამახვევენ ეგ თვალები<br /> და ვარდების სუნთქვას დავაბრალებ...<br /> <br /> გრძნობა ვულკანივით ამოხეთქავს<br /> და კვლავ წაგიკიდებს ცეცხლის ალებს,<br /> დამხანძრავს შენი გამოხედვა<br /> და ატმის ყვავილებს დავაბრალებ!..<br /> <br /> მოგნახავს ფიქრები და ოცნება,<br /> მოგიტანს სიყვარულით დანაბარებს,<br /> და გული შენი თუ გაოცდება<br /> ყველაფერს გაზაფხულს დავაბრალებ...<br /> <br />
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=199 დაგინახე და უცებ გიცანი,<br /> თუმცა მანამდე მე არასოდეს<br /> არ შემხვედრიხარ, ახლაც არ ვიცი, <br /> რატომ, საიდან უნდა მახსოვდე.<br /> <br /> დაგინახე და მივხვდი მაშინვე, <br /> რომ შენ გელოდი მთელი ცხოვრება<br /> და ამ დამქანცველ დედამიწაზე<br /> მაძლებინებდა ეს მოგონება!<br /> <br /> აბრეშუმივით ნაზი ხელები <br /> და შორეული მზერა მალული.<br /> მიყვარდი, მაგრამ ვერ ვიხსენებდი, <br /> როდის დაიწყო ეს სიყვარული.<br /> <br /> მეც მარტოობის მკლავდა სახადი, <br /> ვიხადე, მაგრამ ვერ მოვიხადე.<br /> მიყვარდი, მაგრამ სანამ გნახავდი,<br /> ის არ ვიცოდი, შენ რომ მიყვარდი!<br /> <br /> მე დავიღალე და დავიქანცე,<br /> გადაირეცხა გზები მეწყრებით!...<br /> მე დავეძებდი მუდამ ვიღაცას <br /> და არ ვიცოდი, შენ რომ გეძებდი!<br /> <br /> მიყვარდი, როცა არც კი გიცნობდი,<br /> მუყვარდი, როცა არც კი მენახე...<br /> თითქოს უკვდავ სულს მარადისობის <br /> მივეახლე და ხელი შევახე.<br /> <br /> საუკუნეთა მკაცრი ქარებით<br /> ცის დალეწილი ჩანდა კარავი....<br /> რატომ მახსოვდა მე ეს თვალები<br /> მწვანე, ზღვისფერში გარდამავალი?!<br /> <br /> თითქოს ოდესღაც შემხვდი ნამდვილად <br /> და უცებ მივხვდი რომ ის - შენა ხარ!<br /> რატომ მახსოვდა ასე ცხადივით <br /> ის, რაც არასდროს მე არ მერნახა?!...<br /> <br /> აბრეშუმივით ნაზი ხელები <br /> და შორეული მზერა მალული.<br /> მიყვარდი, მაგრამ ვერ ვიხსენებდი, <br /> როდის დაიწყო ეს სიყვარული.<br /> <br />
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=2&amp;thread_id=198 გაზაფხულდება, უეჭველად გაზაფხულდება. <br /> რა დააოკებს თავნება აპრილს? <br /> მოვა, მოიტანს, ცისფერ ყვავილებს <br /> და შენს ფეხებთან დაჰყრის და დაჰყრის. <br /> <br /> ვერ გაუძლებენ მოვარდნილ ვნებებს <br /> და დასკდებიან ატმის კვირტები <br /> და მეც ვითარცა ახლად გაცნობილს, <br /> ახალი თვალით დაგაკვირდები. <br /> <br /> შენშიაც ვიგრძნობ აპრილის სუნთქვას, <br /> მოვარდნილ მეწყერს და ძუ ავაზას! <br /> გეტყვი, მითხარ: აპრილი გათბობს, <br /> თუ სხვა სურვილმა გაგალამაზა?.. <br /> <br /> გაზაფხულდება, უეჭველად გაზაფხულდება, <br /> მოვა დღეები წყურვილები და გაგიჟების, <br /> სადაც შეგხვდები, შემოგახევ მოცისფრო კაბას, <br /> თუ შენი ნებით, შენი ნებით არ გაშიშვლდები! . . <br />
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=13&amp;thread_id=197 შენი ქვრივი ცოლი<br /> მარტოობის გვირაბით დადის,<br /> და მომუჭულ თითებში ინახავს <br /> ტანის სურნელს.<br /> შენი ქვრივი ცოლი<br /> ბალიშზე ცრემლებად ახატავს და<br /> შლის სახელს გულისფიცარიდან,<br /> შენი ღამეული მშვიდი სუნთქვა კი<br /> სიმყუდროვეს ურღვევს.<br /> მერე კი, ყოველ დილით<br /> გამოდის სახლიდან და ცდილობს<br /> სამუდამოდ ამოგშალოს<br /> ტკივილჩაყენებული თვალებიდან.<br /> ცხოვრობს და სულშესაფარს ეძებს<br /> დიდი სახლის ცარიელ სიმყუდროვეში.<br /> არასოდეს გლოვობს შენს თავს...<br /> როგორ ვერ შეამჩნიე,<br /> შენი ქვრივი ცოლი...<br /> ჯერ კიდევ შენს სიცოცხლეში<br /> რომ ჩააცვი თალხი.<br /> მარტოობის გვირაბში ხელისცეცებით<br /> ეძებს სინათლეს<br /> და გზა და გზა ნაგროვებ სითბოს იზოგავს<br /> უკანასკნელი ლუკმასავით.<br /> ეშინია ნაადრევი ზამთრის<br /> და უცხო კარზე აკაკუნებს..იქნებ გაუღონ.<br /> კარს მიღმა<br /> შეუმჩნევლად იღვიძებს გაზაფხული<br /> და ამ თალხის ვარდისფერად<br /> გადაქცევალ ცდილობს.<br /> ცხოვრებაში ხომ თუნდაც ერთხელ<br /> ყველა კართან იჩოქებს ბედნიერება.<br /> შენი ქვრივი ცოლის<br /> მომუჭულ თითებში<br /> ახლა ეს ბედნიერება იბუდებს...<br /> და აღარ ეშინია ნაადრევი ზამთრის...<br /> როგორ ვერ შეამჩნიე შენივე სიკვდილი.<br />
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=13&amp;thread_id=196 მე ის ქალი ვარ<br /> <br /> მე ის ქალი ვარ,<br /> შენს მოლოდინში დღე რომ დაუღამდა<br /> და ფიქრჩამდგარი თვალებით<br /> წინკართან რომ ტოვებს სითბოს, <br /> არ შემიცივდესო.<br /> მე ის ქალი ვარ,<br /> რომელმაც არასოდს იცის<br /> როდის მოხვალ<br /> და უდრტვინველად იტანს ყველაზე დიდ სასჯელს:<br /> მოლოდინს,<br /> ან იქნებ არც...<br /> გელოდება ფანჯრის ფერად მინებზე მიბჯენილი სველი თვალებით<br /> (და როცა მოხვალ, თავჩაღუნული მუჭით ამოიმშრალებს, არ შემამჩნიოსო)<br /> რადგან ფიქრობს, რომ ცრემლები შენი სასჯელია.<br /> მე ის ქალი ვარ….<br /> რომლისთვისაც გაჩერდა დრო<br /> /შენ ხომ არ გიყვარს, როცა დროს გითვლიან/<br /> და მხოლოდ ერთი სამყარო აქვს:<br /> შენი….<br /> მე ის ქალი ვარ,<br /> რომელიც ყოველ დილით უფალს ავედრებს შენს სახელს<br /> და შენი ტკივილების მისად ქცევას თხოვს<br /> /სათუთი სული აქვს, ტკივილი დაუმსხვრევსო/.<br /> ჰო<br /> ის ქალი ვარ…ყოველდღე რომ წერს და შლის წერილებს შენთვის<br /> და ხშირად გთხოვს პატიებას.<br /> ეს ქალი ყოველთვის იყო შენში….<br /> დაგვიანებული მგზავრივით ცხოვრების ბაქანზე მდგარს <br /> შენ შეაშველე ხელი<br /> და ამ ხელების სითბოს სათბურში ინახავს…<br /> არ მიატოვო…გაიყინება.<br />
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=13&amp;thread_id=195 მშვენივრად წერს. ღმერთს ნიჭი მიუცია და იყენებს! :)
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=13&amp;thread_id=194 ჩემი აზრით ზედმეტადაა გადაჭრილი მისტიურ-სიურეალისტურ თემებში.ვიყოთ უფრო უბრალოები;)
Notice: Undefined index: post_subject in /home/klimipvt/public_html/e-magazine/rss/rss_f.php on line 35
http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/forum/viewthread.php?forum_id=8&amp;thread_id=193 ინტერვიუ გ ი ო ს ა ჯ ა ი ა ს თ ა ნ<br /> <br /> გიორგი საჯაია: დავიბადე 1975 წლის 3 ოქტომბერს. მოსამსახურის ოჯახში, ერთი სიტყვით, არაფერი საინტერესო;<br /> <br /> &quot;ვარ, ვცხოვრობ წიგნების თაროზე,<br /> მე, ერთი უბრალო ბროშურა.&quot;<br /> <br /> - როგორია შენი ერთი რიგითი დღე?<br /> <br /> ლექსიდან ამონარიდით გიპასუხებ: <br /> <br /> &quot;იცი, როგორ ვარ? როცა შენში თავს იჩენს ნიჭი<br /> მისნობის, ისე ერთფეროვნად გადის ყოველდღე<br /> ერთი ცხოვრების ერთი მთელი ცხრა მეათედი,<br /> ყოველთვის ერთი სადგურიდან, ასევე ერთი<br /> მიმართულებით, ზუსტად იცი ხვალ რა მოხდება:<br /> როგორ პოზაში გაიღვიძებ, სად წახვალ, ან ვინ<br /> შეგხვდება გზად და რა ეცმევა, რას გეტყვის სხვას და<br /> ვიფიქრე, ჯობდა არ მეფიქრა ამაზე...&quot;<br /> <br /> - ცხოვრება არის ფაქტების ერთობლიობის ჯაჭვი თუ ერთი დიდი რომანტიული თავგადასავალი?<br /> <br /> პრინციპში, ცხოვრების ეს ორი განსაზღვრება ერთმანეთს არ გამორიცხავს. მე ვიტყოდი, რომ ცხოვრება არის ფაქტების ერთობლიობის ჯაჭვით შეკრული ერთი დიდი, რომანტიკული თავგადასავალი.<br /> <br /> - ერთგული მუზა თუ გყავს?<br /> <br /> მუზა - ვერ გეტყვი, რას ნიშნავს ეს სიტყვა. პირველი, რაც ამ სიტყვასთან დაკავშირებით მახსენდება, ცხონებული ნათლიაჩემი მუზა თოხაძეა. იოსებ ნონეშვილთან მეგობრობდა, ერთხელ ბატონ იოსებს დაურეკეს და ჰკითხეს, შემთხვევით მუზა თქვენთან ხომ არ არისო, მანაც გულწრფელად უპასუხა: &quot;მუზა ხან მოდის და ხან მიდისო&quot;... შთაგონების წყაროს თუ გულისხმობ, ყველაფერი ხასიათზე და განწყობაზეა დამოკიდებული და გამომდინარე იქიდან, რომ ამ მხრივ ძალიან ცვალებადი და მერყევი ვარ, ვერ ვიტყვი, რომ ერთგული ავტორი ვარ, ჩემი ეგრეთ წოდებული მუზებისთვის, მათი რა მოგახსენო და აი მე კი, &quot;ხან მივდივარ, ხან მოვდივარ&quot;.<br /> <br /> - პოეზია რომ არ არსებობდეს, რითი შეივსებდი ამ სეგმენტს, სიცარიელეს. რომელ სფეროში იქნებოდი წარმატებული?<br /> <br /> ახლა ალბათ უპრიანი იქნებოდა მეთქვა, პოეზიის გამოგონებით-მეთქი, მაგრამ ტყუილი იქნება. სინამდვილეში ფიზიკა და ასტრონომია მიტაცებს ძალიან.<br /> <br /> - თუ არსებობს პოეტის პოეტური ავადმყოფობები, პოეტური დეპრესია, ლექსის ან სათქმელის დეფიციტი?<br /> <br /> რაც შეეხება პოეტურ დეპრესიას, ეს არის მდგომარეობა:<br /> <br /> &quot;არაფერი როცა არ ხდება<br /> გარშემო. როცა გასართობად რამეს იგონებ,<br /> ამბავს რომლიც უნდა მოხდეს, ან უკვე მოხდა<br /> და რა თქმა უნდა ტრაგიკულად დასრულდა შენთვის,<br /> ან დასრულდება და მერე ამ გამოგონილი<br /> ტრაგედიების ანჟანბემანს აყოლებ ჩაის<br /> და შიგადაშიგ შაქრის ნატეხს...&quot;<br /> <br /> მოკლედ - ეს მხოლოდ მითია, სხვა არაფერი. აი სათქმელის დეფიციტი კი ერთობ სერიოზული თემაა. ბრძენია კაცია ხარანაული, რომელიც ამბობს, რომ &quot;ყველაზე ძნელი პოეზიაში სათქმელის ქონაა&quot;-ო. როგორც რუსები იტყვიან: все остальное лишь дело техники.<br /> <br /> - უდროობის ფობია თუ გაწუხებს.<br /> <br /> პირიქით, შეიძლება ითქვას, მაწუხებს ის, რომ დროის შეგრძნება საერთოდ არ მაქვს, თუმცა, არც ეს საკითხი მაწუხებს დიდად. ქრონოფობიით შეპყრობილი ადამიანების სრული ანტიპოდი ვარ.<br /> <br /> - როგორი ცხოვრებით ცხოვრობ შინაგანი წვის პროცესის არ ქონის დროს?<br /> <br /> წერა ერთგვარი ნარკოტიკია, რომელზეც მე იმდენად ვარ დამოკიდებული, რომ თამამად შემიძლია ვთქვა: როცა არ ვწერ, შესაბამისად სამყაროში არც არაფერი ხდება ჩემთვის საინტერესო, ანუ ჩემს გარშემო ყველაფერი არაფრის ტოლფასია, სიცარიელეა და მორჩა – არაფერი. სინამდვილეში, შინაგანი &quot;მე&quot; ყოველთვის მუშაობს ამ მიმართულებით: ეძებს საჭირო, სიტყვებს, ფორმებს, მუსიკას, პეიზაჟს, გარემოს, სახეებს, მიმიკებს, ემოციებს, განწყობებს... უხამებს მათ ერთმანეთს, უკირკიტებს, ან უბრალოდ ალაგებს მეხსიერების თაროებზე და გარკვეული დროის მერე უბრუნდება. საქმე იმაშია, რომ მე არ მივეკუთვნები იმ ავტორთა რიცხვს, რომლებიც დღეში 50 ლექსს წერენ, შეიძლება მთელი წელი არაფერი დავწერო და მთელი ამ ხნის გმანძილზე ერთ ლექსზე ვიფიქრო (ზოგი ამას ლექსზე მუშაობის პროცესს ეძახის და მეტიც, მკრეხელობადაც კი მიაჩნია ეს პროცესი, რაც ჩემთვის სრულიად გაუგებარი პოზიციაა), შესაძლოა, საბოლოო ჯამში ამ ნაფიქრალ-ნააზრევს არც კი ეღირსოს დღის სინათლეზე გამოტანა, მაგრამ ეს იმას სულაც არ გულისხმობს, რომ არ ვწერ. ბოლოს და ბოლოს &quot;რა საჭიროა ნაწარმოების დაწერა, თუ კი მასზე ოცნებაც კი ესოდენ სასიამოვნოა&quot;, ანუ ამით იმის თქმა მინდა, რომ ჩემთვის წერა, როგორც ასეთი, ფურცელზე ნააზრევის გადმოტანით არ შემოიფარგლება, ეს უფრო მუდმივი პროცესია, რომელიც ისევე ბუნებრივად მიმდინარეობს, როგორც, ვთქვათ, სისხლის მიმოქცევა და წარმოიდგინე ახლა, რა შეიძლება მოხდეს ჩემში საინტერესო მაშინ, როცა ეს &quot;მიმოქცევა&quot; გაჩერდება – არაფერი, სრულიად არაფერი. სიცარიელე...<br /> <br /> - როგორ ფიქრობ, პოეზიაში უკვე თუ გაქვს შენი სიტყვა ნათქვამი, ბევრს პირველი გონიხარ თანამედროვე პოეტებში?<br /> <br /> პოეზია სპორტული შეჯიბრი არ არის, პირველი, მეორე მესამე და ასე შემდეგ ადგილები რომ გამოავლინო. ვისაც ჰგონია, რომ პოეტის თვითმიზანი პირველობისკენ სწრაფვა უნდა იყოს, ასპარეზიც მათთვის დამითმია. რაც შეეხება &quot;ჩემს სიტყვას პოეზიაში&quot;, ამაზე ვერაფერს გეტყვი, იმ უბრალო მიზეზის გამო, რომ არასდროს მიფიქრია ამ საკითხზე. შესაძლოა, ვთქვი კიდეც რამე საინტერესო, მაგრამ არამგონია ჩემი თაობის სხვა პოეტებისგან განსხვავებული და უფრო მნიშვნელოვანი მეთქვას რამე. ნებისმიერ შემთხვევაში თანამედროვე, ანუ დღევანდელი პოეზიის ტენდენციებზე საუბარი გაცილებით უპრიანი იქნება ხვალინდელი გადმოსახედიდან, ეს კი, ცალსახად, მომავალი თაობების პრეროგატივაა.<br /> <br /> - თანამედროვე ქართველი პოეტებიდან ზოგიერთი თვლის, რომ პოეზია მოკვდა. რას ფიქრობ ამასთან დაკავშირებით?<br /> <br /> თავის დროზე ნიცშემაც მოკლა ღმერთი, მაგრამ ჩემი ნიცშესადმი უდიდესი პატივისცემისდა მიუხედავად, დღეს ის რიოკკენის სასაფლაოზე განისვენებს და რამდენადაც ვიცი მის საფლავსაც კი ემუქრება &quot;ღმერთი&quot; განადგურებით.<br /> <br /> - თუ მოდის ახალგაზრდა პოეტების ისეთი ღირსეული თაობა, რომელთა მხრებზეც თამამად შეიძლება გადაინაცვლოს ქართულმა პოეზია?<br /> <br /> რა თქმა უნდა მოდის. ღმერთმა არ ჰქნას, რომ ასე არ იყოს! შენის ნებართვით გვარებს არ დავასახელებ, შემთხვევით რომ ვინმეს გული არ დავწყვიტო, მაგრამ პირადად მე მყავს რამდენიმე “ჩემი რჩეული” ახალგაზრდა ავტორი, რომელთა შემოქმედებასაც ყურადღებით და დიდი ინტერესით ვადევნებ თვალს და რომლებისაც ძალიან მეიმედება.<br /> <br /> - გაქვს ამბიცია გაცდე საზღვრებს და შედგე სახელოვან პოეტად?<br /> <br /> მგონი ამ კითხვაზე უკვე გიპასუხე. ლიტერატურა, ჩემთვის გაცილებით მეტია ვიდრე უბრალოდ ლიტერატურა, ამ სიტყვის პირდაპირი გაგებით. ეს ის სამყაროა, რომელშიც საზღვრები უბრალოდ არ არსებობენ, არ არსებობენ არც სახელოვანი და უსახელო ავტორები, არსებობენ მხოლოდ მეტ-ნაკლებად კარგი ავტორები. რა თქმა უნდა, სამწუხაროდ, არსებობენ სხვა სახის ავტორებიც, მაგრამ მათ ამ სამყაროში არაფერი ესაქმებათ, მათ თავის სამყარო აქვთ, შეზღუდული სამყარო: საზღვრებიანი, ამბიციებიანი, ჯილდოებიანი, აპლოდისმენტებიანი, პოსტამენტებიანი, პიედესტალებიანი, ძეგლებიანი და ასეშემდეგებიანი.<br /> <br /> - რითი ხარ გამორჩეული?<br /> <br /> არაფრით, სრულიად არაფრით. ჰესეს მოვიშველიებ ამ შემთხვევაში და ვიტყვი, რომ ჩემ და მათ შორის, ვინც ფიქრობს, რომ რამით გამორჩეული და სხვებისგან განსხვავებული ვარ, განსხვავება მხოლოდ იმაშია, რომ ისინი უცნაური დაჟინებით ეძებენ ამ განსხვავებას.<br /> <br /> - შენს ცხოვრებაში ყველაზე უხერხული სიტუაცია ან ყველაზე არაორდინალური ნაბიჯი, რომელიც გადაგიდგამს ცხოვრებაში და პოეტობისთვის დაგიბრალებია.<br /> <br /> სიმართლე გითხრა, არ მახსოვს ბოლოს როდის და რა ვითარებაში ვიგრძენი თავი უხერხულად. მგონი არაფერს ვაკეთებ ისეთს, უხერხული რომ იყოს.<br /> <br /> არაორდინალურობით არ გამოვირჩევი, თუმცა, რომც გამოვირჩეოდე, არაფერია ისეთი, რასაც პოეტობით ვერ გაამართლებ. ჩემის აზრით, პოეტი ყველაზე &quot;თავისუფალი გიჟია&quot;, ნებისმიერი სხვა სფეროს წარმომადგენელ &quot;თავისუფალ გიჟებს&quot; შორის.<br /> <br /> ინტერვიუ აღებულია ნათია ჯანაშიას მიერ. <br /> 2010 წ. სექტემბრი