<?xml version="1.0" encoding="UTF-8" ?> 
  <rss version='2.0' xmlns:content='http://purl.org/rss/1.0/modules/content/' xmlns:wfw='http://wellformedweb.org/CommentAPI/' xmlns:dc='http://purl.org/dc/elements/1.1/' xmlns:atom='http://www.w3.org/2005/Atom'>
    <channel>
      <title>&lt;&lt; კ ლ ი მ ი &gt;&gt; – ლიტერატურული პორტალი. ახალი ნაშრომები</title>
      <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/</link>
      <docs>http://blogs.law.harvard.edu/tech/rss</docs>
      <atom:link href='http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/rss/rss_a.php' rel='self' type='application/rss+xml' />
      <generator>Self-created application</generator>
      <description>თანამედროვე ლიტერატურის სამყარო. დამწყები და პოპულარული ავტორების ნაწარმოებები და პუბლიკაციები. წაიკითხე, შეაფასე, გამოაქვეყნე და დაელოდე პუბლიკის რეაქციას. </description>
      <copyright>wWw.X-iWeb.Ru</copyright>
      <language>en-en</language>
      <item>
        <title>ნინო დარბაისელი "არ დაგავიწყდეს!"</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=678</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=678</guid>
        <description><![CDATA[ნინო დარბაისელი

[b]არ დაგავიწყდეს![/b] 
 - - - - - - - - - - - 
 
ზოგჯერ 
შემთხვევით 
სადმე, 
ხალხმრავალ ქუჩაზე ვხვდებით, 
ზოგჯერაც - ვინმეს ჭირში, 
ლხინში, 
ერთი - თავში და 
ერთი -  სადღაც, 
ბოლოსბოლოში; 
ხან ერთი ხელისგაწვდენაზეც, 
სალმისგაცვლაზეც, 
დანარჩენ დროს კი 
ერთმანეთისგან გამომავალი 
მრუმე  სინათლის ნთება-ქრობით, 
ოდნავი ხმებით და 
ოდნავი ვიბრაციებით 
ორივე ვხვდებით: 

-შინაა, 
ისევ ჩანაწერს უსმენს, 
აი, ღამეს თეთრად ათენებს, 
თან, მგონი,  ვიღაც ახალი ჰყავს, 
აი, გადის უჩვეულოდ დილაადრიან... 
ვაი, როგორი უცნაური სიბნელეა, 
ჩქამიც არ მოდის! 

სხვას რას გავიგებთ ერთმანეთისას 
ამ საზიარო ყრუ კედელში 
სადღაც, 
თავზევით დატანებული 
და დაგმანული, 
გაუმჭვირვალე მინიანი, 
ერთი სარკმლიდან. 

და გადის დილა, 
შუადღე და საღამოც გადის, 
გადის ცხოვრება   
ერთდროულად 
ორი სხვადასხვა კარიდან და 
აღარ ბრუნდება. 

რა ჰქვია ამას, 
ასე ყალბსა და ასე გულწრფელს, 
ასე ახლობელს და შორეულს. 
უბრალოდ, გეტყვი: 
-მეგულები! 

იყოს ლექსისთვის ეს ვერსია, 
შენ კი პატარავ, 
ნუ იგვიანებ, 
თან 
პურისა და სიგარეტის ამოყოლება 
არ დაგავიწყდეს!]]></description>
        <pubDate>Sun, 05 Feb 2012 12:01:08 -0500</pubDate>
        <category>პოეზია</category>
      </item>
      <item>
        <title>სოფელი, ტურა და უბრალოდ ბიჭი</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=677</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=677</guid>
        <description><![CDATA[წმ. სამების ტაძრის ეზოში, წირვის დამთავრების შემდეგ, რამდენიმე უპოვარი და უზარმაზარ ლოდთან, ბორდიურზე ჩამომსხდარი წვერმოშვებული ახალგაზრდებიღა შემორჩენილიყვნენ. ცივი ზამთრის შემდეგ, ტყვიისფერი ღრუბლებიდან გამოჭიატებულიყო უღონო მზე, გულში სითბოდ იღვრებოდა და სიხალისეს მატებდა სიცოცხლეს.
- გააღეთ კარები! შემოუშვით გაზაფხული ტაძარში! - მამა ზაზამ ზედა საკეტი გახსნა და კარების ორივე ფრთა მოაიღლიავა. 
ტაძრიდან, ფრთხილი ნაბიჯით, მოხუცი გამოვიდა. თვალით, მამაო მოიძია და მას მიაშურა. ბერიკაცს ადევნებული გაჩეჩილ-ხვეულთმიანი, ჩაჩაჩულ ჯინსიანი, მაღალი ყმაწვილი მორიდებით დადგა შესასვლელში, აგურის სვეტებთან. 
მამა ზაზა ჭაღარაშერეულ, ვერცხლისფერ წვერზე ისვამდა ხელს  და მოხუცს უსმენდა. 
- მერე, მხედველობა? როგორ წაიკითხავ? - ხმამაღლა იკითხა მოძღვარმა. 
- აგე, ჩემი თვალისჩინი! - შვილიშვილზე მიუთითა მოხუცმა - თანაც, თითქმის, ზეპირად ვიცი! 
მამაომ გაიღიმა. მარჯვენა ხელი თავზე დაადო და ქედმოხრილს, ჯვარი გარდასახა. 
შვილიშვილის მკლავს დაყრდნობილი პაპა, ნელი ნაბიჯით მიემართებოდა ფურცელაძის ქუჩისკენ. 
- ხვალიდან მარხვა იწყება. ,,ვეფხისტყაოსნის” კითხვის კურთხევა მომცა მამაომ! - მოხუცმა ყმაწვილს გამოხედა. თითქოს, მიუხვდაო - ,,ვეფხისყტაოსანი” ჩვენი წმინდა წიგნია. სიწმინდეს, კურთხევით მიეახლებიან! 
საჯარო ბიბლიოთეკის კუთხესთან მისულები, ტაძრისკენ მობრუნდნენ და პირჯვარი გადაიწერეს. 
სამრეკლოს სვეტებთან მამა ზაზას მტრედები ეხვივნენ - ზოგი, მხარზე ეჯდა. ზოგს, ხელიდან აჭმევდა ხორბალს. სხვანი, მის გარშემო დაფარფატებდნენ.


      *  *  *
რექტორატის უკან, მშენებარე კორპუსის II სართულზე, ბიჭები სხვადასხვა მხრიდან, მგლებივით უხმაუროდ აიძურწნენ. ნაცრისფერ სიბნელეს თვალი შეაჩვიეს და ბეტონის სვეტებს შორის, ადრე დალაგებულ აგურებსა და ბლოკებზე ჩამოსხდნენ. 
შავპულოვერიან, ვიწროჯინსებიან, გამხდარ, ახალგაზრდა კაცს ცალი ფეხი წაქცეულ, მეტალის კასრზე შემოედგა. წინგადახრილი, მუხლზე დადებულ ხელისგულზე თუთუნსა და დაფშვნილ ანაშას ურევდა ერთმანეთში. 
პატარა, მოძრავი თვალები ბიჭებს მოავლო და ერთ-ერთს ანიშნა, მოდიო. 
- ხო არავინმა დაგინახათ, ძმებო? 
- არა ტურ, არავინ! - თქვა ხორბლისფერთმიანმა, უზარმაზარბეჭებიანმა და ნიჩაბივით ხელი გაუწოდა. 
ერთხანს, სიჩუნე იყო. არტურას ორი ცარიელი პაპიროსი მოექცია თითებშუა და ნაჩვევი, თანაბარი მოძრაობით, თამბაქოსა და პლანის ნარევით ავსებდა. 
დროდადრო, ბიჭებს გახედავდა ხოლმე. 
       ხუთნი იყვნენ. სამის, თბილისელის აყოლიება არ გასჭირვებია. 
       ეს, ქართლელი მოჭიდავე, თავიდან უარზე იყო. 

        - რასამოფ! მე, სიგარეტსაც არ ვეწევი. ვარჯიშოფ!

        - ძმაოო, უარიი, მაგგარი გოიმობაა! - მტკივნეულ ადგილას დააწვა ტურა .     .      ახლა, უყურებდა და გუნებაში ეცინებოდა. იჯდა ეს ,,ბულკი” და 
       დიდი ხელებით ,,მასტირკის” შეკეთებას ცოდვილობდა. 
       აი, ეს კი, თურქი, არა თათარი. თუ, თურქი? თვითონ ამბობს, ლაზი ვარო!
       ვერაფრით ვერ მოტეხა: 
       - მაი რო მინდებოდეს, იქანა მაგენის მეტი რაი იყო! 
       მეტიც, მეგობრებს მარტო არ ტოვებდა და გადაბმული წარბებიდან 
       უბღვერდა არტურა-ტურას. 
       ერთხელ, ასე ჩამომსხდრებს, ჯგუფელი გოგოები დააყენა თავზე. ალბათ 
       ფიქრობდა, ამათი მოერიდებათო.  გოგონებიდან ერთ-ერთმა, ტურას მამალი 
      ,,ბიჩოკი” რომ გამოართვა და ქურთული ნაპასი დაარტყა, ლაზი დასაბმელი
       გახდა- ტურას ჯერ მეგრულად და თურქულად აგინა. მერე, საცემრად გაიწია..... 
შავპულოვერიანი გასწორდა. ხელი ჯინსებზე ჩამოიფერთხა. პაპიროსებს თავები მოუსორსოლიკა და ქვევიდან, ქაღალდის მილს მიაწვა. ერთი, თვითონ გაირჭო პირში. მეორე, ბიჭებს მიაწოდა. 
- აა, ააფეთქეთ! ეეე, შენ რაშვები, ტო! მაიტა, გადმოყარე აქეთ! 
გაღვივებული პაპიროსები ხელიდან  ხელში გადადიოდა. ჩასისინებული ნაპასები და პლანის სპეციფიკური სუნი.... 
ბიჭმა ჩამწვარი ,,კასიაკი” თითებში მოიქცია და წკიპურტით გადაგდებას აპირებდა. 
- ეეე, მაიცა! არ ისროლო! 
ტურამ გამჭვირვალე ქაღალდი წინ გასწია, ტარი მოატრიალა და ნამწვთან მოგრიხა. 
- ამის ჩამოტანას, დაზავარკებას რამდენი წვალება უნდა, შენ აზზე ხაარ? - დანამუსა ბიჭი და ერთი მოქაჩვით ჩაწვა დარჩენილი თამბაქო. 
- აუუ, ბოიშვილი ვიყო, რა იჩალიჩა! - ჩაბჟირებამდე ახარხარებულებს, წაწვრილებული თვალებიდან ცრემლი სდიოდათ. 
- ეს მოწვი, ჩემი! რას იბღვირება! 
ვახახახახა... 
ლაზი ადგა და ნახევრადამოშენებული კედლისკენ წავიდა. 
- ამან რო თიკოს წერილი მიწერა, აზზე ხარ? თიკომ “მეილი” მომივიდაო: 
         “ცხადად ნახვასა არ ღირს ვარ,
          ნეტარმცა სიზმრად გნახეო.”
- მაგან რო დაწერა, რა ვიციო თიკომ? 
- აბა, სხვა ვინ გამოაგზავნიდაო! 
ვახახახახა... 
- ააა! - ბიჭს პაპიროსი გაუწოდა ტურამ - მორჩით! ვინმე გაიგონეფს! 
თვალებწაწვრილებული, გაღიმებული ბიჭი, ცერად დაშვებულ მზის სხივზე ათამაშებულ მტვერს უყურებდა. ლურჯ-თეთრი ბოლი ნათელ სვეტში ტრიალებდა, იწელებოდა, ნისლივით ერთმანეთში ირეოდა.  ბიჭს ღიმილი შეაშრა სახეზე...
      დილით, ,,მეტეოს” კარები რომ გააღო, ლურჯი ცა და ორწვერის ქათქათა 
      მწვერვალები დაინახა. გერგეთის მყინვარის მხარე თეთრ ნისლებს
      ამოევსოთ.მძიმე ზურგჩანთებაკიდებულებმა, წრიაპები მოირგეს, თოკში 
      ჩაებნენ და ღრუბელში ,,ჩაყვინთეს”. მყინვარის ბოლოს, ჩანჩქერთან, 
      ნისლი  გათხელდა და წვიმაში გადაიზარდა. საბერწესთან გასულებს 
      უკვე, მზე დაჰნათოდათ... 
      - ნახე! - წერაყინით მიანიშნა მამამ. ხევისკენ დიდი ცისარტყელა 
      ეშვებოდა. ჩანჩქერის მხრიდან, მეორე გადმორკალულიყო. ვარდისფერი 
      კლდეებიდან, მესამე... ხუთი დათვალა! ზურგჩანთამოხსნილი ხტოდა, 
      ყვიროდა და ტაშს უკრავდა! 
      მაშინ, მეშვიდ კლასში გადადიოდა. 
      მერე, მამა წავიდა... 
- ეე, ძმაკუშ, სადა ხარ? - იდაყვი გაჰკრა გვერდით მჯდომმა. ბიჭმა ხელი ხელზე
აუკრა და ფეხზე წამოდგა.
- შეეშვი. მაგან ხო იცი ეგრე იცის! - მიმავალს თვალი გააყოლა ტურამ - ახლა, ერთი ორი საათი ასე ივლის, დაბოღმილი და ხმას არავის გასცემს!]]></description>
        <pubDate>Wed, 01 Feb 2012 10:29:24 -0500</pubDate>
        <category>პროზა</category>
      </item>
      <item>
        <title>მარტინის ფერები....</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=676</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=676</guid>
        <description><![CDATA[ფოთლებს ედებათ მარტინის ფერი,
გულიც თითქოსდა თავისთვის მღერის,
ფოთოლთა ცვენა, ფერები შენი,
ამ დროს მეფობენ, გელიან, ელი.

ფოთლებს ედებათ მარტინის ფერი,
დროც უსასრულოდ მიქრის ხომ ხვდები?
წარსულს გახედავ რა გრჩება გვერდით
სულ ცოტახანში სიბერეს ვებრძვით.

ფოთლებს ედებათ მარტინის ფერი,
მე შენგან მხოლოდ სიყვარულს ველი.]]></description>
        <pubDate>Sat, 28 Jan 2012 03:01:42 -0500</pubDate>
        <category>პოეზია</category>
      </item>
      <item>
        <title>დღეს უფრო მეტად</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=675</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=675</guid>
        <description><![CDATA[დღეს უფრო მეტად, ვიდრე ოდესმე, მტკივა ტკივილი გულში მალული,
იმგვარად მტკივა, იმგვარად  მტკივა, როგორც სიცოცხლის საწყის–სასრული,
ასე გულმტკივანს ნუთუ მაქვს ნება, რომ გავაგრძელო ბრძოლა ფარული,
ნუთუ მაქვს ნება არ გადავფურცლო, არ დავივიწყო ჩემი წარსული.

ტკივილად შობილ სიცოცხლეს ჩემთვის,
დაუნანებლად განწირულ სხეულს
მიზანში იღებს ამაყად ესვრის
და უსინდისოდ ნიშს უგებს ეულს.

მას გული არ აქვს, გრძნობა არ ერჩის,
ის სულგამშრალი ცოდვის კართან დგას,
ის უფლის კეთილ გაჩენილს ებრძვის
და ბოროტების სასჯელს მიაგავს.

დღეს უფრო მეტად, ვიდრე ოდესმე, მტკივა ტკივილი უსამართლობის,
მტკივა სიმწარე გადმონთხეული სხვისი გულიდან,
მტკივა სიცოცხლე უღირსთა შორის უთანასწორო,
უსაზღვროდ მტკივა, ტკივილი მწარე, ბოღმა შურიდან.

დღეს უფრო მეტად ვტანჯულობ ჩუმად,
განვიცდი ტკივილს უკურნელს, უთქმელს,
რად ვიცი დარდის დამალვა გულად?!
ხომ მჯერა მართალს უფალი უმზერს.

ქვეყნის შემქმნელი, ყოვლის გამჩენი,
სიმართლეს ოდეს სინათლეს მოჰფენს,
გულს გამიმაგრებს სხვისგან გათელილს,
ნორჩი ნერგისგან სიცოცხლეს მოსწყვეტს.

და დამიბრუნებს ჩვეულ სილაღეს,
ადგილს მიუჩენს სიმწარით აღვსილს.
ის შეანელებს დროთა სიჩქარეს
და შემახვედრებს კეთილად აღზრდილს.

დღეს უფრო მეტად ვიდრე ოდესმე მტკივა სიცოცხლე,
მაგრამ იმედი უფლისა გულში მოგროვდა,
დღეს უფრო მეტად დავძლიე ურჩმა სიმორცხვე,
დღეს ამაყი ვარ, რადგან სულს სევდა მოშორდა. 

10.01.2012. თეონა ნებიერიძე]]></description>
        <pubDate>Thu, 26 Jan 2012 12:14:35 -0500</pubDate>
        <category>პოეზია</category>
      </item>
      <item>
        <title>ნინო დარბაისელი "ძველისძველებური''</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=674</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=674</guid>
        <description><![CDATA[ნინო დარბაისელი


ძველისძვლებური 
  - - - - - - - - - - 
 
დრო იყო, მწამდი, გიფენდი 
სავალად დიბა-ფარჩებს. 
დღეს ვიცი, ნატკენს პატარას 
დიდი ნატკენი არჩენს. 

განა რა დაეჯერება 
ან შენს ნათქვამს და ან ჩემს? 
შემცდარა, ქალ და კაც შუა 
ვინც მტყუან-მართალს არჩევს. 

როდემდე ველოლიავოთ 
ამ სიყვარულის ნარჩენს? 
წამსვლელი უნდა წავიდეს, 
დამრჩომი უნდა დარჩეს!]]></description>
        <pubDate>Wed, 25 Jan 2012 10:23:21 -0500</pubDate>
        <category>პოეზია</category>
      </item>
      <item>
        <title>მიტოვებული....</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=673</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=673</guid>
        <description><![CDATA[სოფელი დაცარიელდა, ირგვლივ სიჩუმე დგას,
მიტოვებული სახლები დამშრალ ჭაობებს ჰგავს,
ეზოც კი მწვანე ლივლივა ელოდებიან მას,
მაგრამ წასულან იმქვეყნად ვისაც ბუნება სწამს.

მივდივარ, მაგრამ არ ვიცი საით წამიყვანს გზა,
ფიქრებში შორს ვარ წასული მოგონებები მკლავს,
დაფნის მინდორში ფოთლების კორიანტელი დგას,
ეჰ, მშვენიერო ბუნებავ პატრონი შენ არ გყავს.

გზაზე თავლითვე მოვკარი სახლიდან მოსულ კვამლს,
უცებ ვიფიქრე ვიხარე იქნებ იქ ვიღაც არს,
შევედი კარი გავაღე მაგრამ რას ვხედავ კარგს,
ერთი მოხუცი კაციღა სიკვდილს არიდებს თვალს.

თითით მიჩვენა წერილი სადაც ის სწერდა მას,
ცრემლი წვეთებად მდინარე უცებ შეაშრა თვალს,
ბედს არ უჩივის საბრალო სამშობლოში რომ კლავს,
დაფნის მინდორში ფოთლების კორიანტელი დგას.]]></description>
        <pubDate>Mon, 23 Jan 2012 10:22:34 -0500</pubDate>
        <category>პოეზია</category>
      </item>
      <item>
        <title>მამაო</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=672</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=672</guid>
        <description><![CDATA[ სოფელში, ღვთისმშობლის შობის სახელობის ეკლესია რომ დაანგრიეს, ტაძრის მოძღვარი მამა როსტომი, ბიძაშვილის ქმარმა ,,ჩეტირბესომ&quot; შეიფარა თავისთან, სახლში.
 ღონიერი და გონიერი კაცი იყო ბესო. 
 ერთხელ, მარცვლეულით სავსე კოდი, ოთხმა კაცმა ვერ ასწია. მისულა ბესო, უზარმაზარი,უთქმელი, უჟმური.
 ჰოო, დიდხელება.
 - გადდაიკარგეეთ!
 შემოუჭვდია მკლავები წაბლისფრად აპრიალებულ, ცალყურმოტეხილი კოდისთვის და ციმციმ შემოუდგია ურემზე.
 კახეთის ამბავი არ იცი? ყველას ზედმეტი სახელი აქვს, სახასიათო!
 იმის მერე, მისთვის ბესო აღარავის დაუძახია. დიდი და პატარა &quot;ჩეტირბესოდ&quot; მოიხსენიებდა. 
 ეჟოვმა რომ ოჟები მოუშვა და ქვეყანა ცოტათი მიწყნარდა, წვერდამოკლებული მამა
როსტომი კვლავ გამოჩნდა სოფელში - ტაძრის ხავსიანი ლოდებით აშენებულ კოლმე-
ურნეობის კანტორაში მოეწყო დარაჯად.
   
    * * *
 ზამთრის ერთ ყინვიან საღამოს, თოვლიანი ფეხების ბრაგუნით, მამაომ აივანი გამოიარა და სახეგაბადრულმა კარებში შეაბიჯა. გრძელი მოსასხამის კალთებიდან თოვლი ჩამოიფერთხა. დამხვდურთ თვალი მოავლო და უბიდან მუქტყავისყდიანი წიგნი გამოაძვრინა.
 სამფეხზე მჯდარმა ბესომ წალდის ტარის თლას თავი ანება და მოსულს
გვერდულად გამოხედა.
 თებრომ, მისმა მეუღლემ, საფეთქელთან ჩამოშლილი თმა მოჩითულ თავშალში
 შემალა და წინდის ქსოვა განაგრძო.
 ინტერესით თვალებანთებული ბალღები, ჭრაქით განათებულ მაგიდას უსხდნენ. 
ხუთნი იყვნენ - ოთხი ბიჭი და გოგო.
 ღუმელის ჭრილიდან გამოსული სინათლე კედელზე გადღაბნილ ჩრდილებს ათამაშებდა. სახლში ცეცხლისა და პურის სურნელი ტრიალებდა.
 - ვივახშმოთ! - ჩაიბუბუნა ბესომ და კალთაში მოგროვილი ბურბუშელა ღუმელთან
მიჰყარა.

    *  *  *
  ყინვით მოკრიალებულ ცაში, სავსე მთვარეს თოშის გვირგვინი შემოვლებოდა.
მხრებამოყრილი &quot;ჩეტირბესო&quot; ორივე ტორით მოაჯირს დაყრდნობოდა. ცივგომბორს
შეფენილი სოფლიდან, მკრთალი შუქით განათებულ ალაზნის ველს გადაჰყურებდა.
 ფართოყელიანი თუნგიდან, ორთქლადენილი თბილი წყალი ყრუ ჩხრიალით ესხმებოდა აივნის ქვემოთ, მოიისფრო თოვლს. 
 - როსტიი! - ჩუმად თქვა თებრომ და თუნგს მეორე ხელიც შეაშველა. 
 - მამაო! - შეუსწორა მამიდაშვილმა. 
 - კაცოო, ე ბალღები რასმე შარს არ გადამიყარო! – შენიშვნას წაუყრუა ქალმა.
 - ჰეე, შენი გამკვირვებია, წიგნაძიაანთ ქალო! წიგნმა შაგაშინა? – ღიმილჩამდგარი თვალი სიძისკენ გააპარა – ნუ სდარდოფთ, &quot;ვეფხიტყაოსანია”! 
 ხელსახოცით ხელები შეიმშრალა და ისე, ბესოსკენ მიტრიალდა. 
 - რაღა დაგიმალოთ და ბიბლიის მოტანა მინდოდა. მაგრამ, ვიფიქრე ბალღები კლასში იტყვიან, ფათერაკს რასმე გადაჰყრიან ეს ცოფიანები – მეთქი. ამიტომ, &quot;ვეფხისტყაოსანი” წამოვიღე. ესეც ბიბლიაა! ოღონდ, წაკითხვა უნდა! მა, ბალღებს უღმერთოდ, უსიყვარულოდ ხომ ვერ დაიზრდით?! 
 - სხვები თუ ზდიან? 
 - არა, ჩემო დაო! – სველი ხელსახოცი გამოწვდილ ხელზე გადაჰკიდა ბიძაშვილს – -აღზდა და გაზდა სხვადასხვაა! 
 იმ ზამთრის გრძელი, ცივი საღამოები თექვსმეტმარცვლიანი რიტმების თავისებური მუსიკით იყო სავსეს. უცნაური მრევლი – ვითომ, უგულისყუროდ მსმენელი &quot;ჩეტირბესო”,  ოთხი ჩხირით მქსოველი, მისი უთქმელი მეუღლე თებრო და ხუთი ბავშვი, რომელთაგან უმცროსმა და-ძმამ კითხვაც კი არ იცოდა, სულმოუთქმელად ელოდნენ მამაოს წამღერებით წაკითხულს. 
 შიგადაშიგ: &quot;იანბე რა ძიავ, იანბე რა!” 
 - მ ა მ ა ო! – თვალებდაბრიალებული გადახედავდა ასმათივით თითითმახვე- წართ, თავს გადაიქნევდა და წაკითხულს განმარტავდა. 
 გარეთ ყინვა ბაბანებდა. 
 ღუმელში შეშა ტკაცუნობდა. 
 თბილოდა
და 
      ,,კაცი ჯაბანი რითა სჯობს, დიაცსა მქსლისა მბეჭველსა! 
        სჯობს სახელისა მოხვეჭა, ყოველსა მოსახვეჭელსა!” 
 - ჰაი, გადი! – დროდადრო, მუხლზე მუშტს დაიცემდა &quot;ჩეტირბესო” და გრძნობის გამჟღავნებით დარცხვენილი, ცულის ტარის საქმიანი თლით ემალებოდა მისკენ მოპყრობილ, გაღიმებულ თვალებს. 
     *  *  *
 მაინც ვერ გადაურჩა მამაო ,,ცოფიანებს”. სექტემბრის მიწურულს, ღვთისმშობლობა ღამეს, კოლმნეურნეობის კანტორის დაწვის მცდელობის ფაქტზე დააკავეს მამა როსტომი – შენობის კედელში ჩაყოლებულ საკურთხევლის ლოდებზე ანთებდა სანთლებს. 
 ეს ამბავი, შემოდგომით მოხდა. 
 კვლავ ხვავრიელი ზამთარი მოვიდა კახეთში. 
 კვლავ დაემგვანა გადათეთრებული ალაზნის ველი, მდინარის გაღმა–გამოღმა ვენახებით დიიდ, გადაშლილ წიგნს. 
 მამაოს &quot;საქმეში” მოწმედ გასული ბორენი* , &quot;ჩეტირბესომ” ისე დატორა, ისე დაბუბნა, გაზაფხულამდე წელი ვერნ აათრია. 
 - მაგისი ცხენი, ჩემ ყანაში გადასულიყო! - ო, ასე უთხრა, ბორენის გმინვა – ყვირილზე მოცვენილ მეზობლებს. 
 - &quot;ჩეტირბესო”! რა ყანა, კაცოო, ამ ზამთარში? 
 - ყანა ზამთარშიც ჩემია და ზაფხულშიც! - ო. დინჯად, დამარცვლით უთქვამს ბესოს. 
 ფეხზე წამომდგარი დამსმენი სოფლიდან აყრილა და სადღაც სოღანლუღში, თუ ნავთლუღში გადასახლებულა. 


 *ბოურენი - აფთარსა ხქვიან სომხურს ენაზედ (საბა-სულხანი).]]></description>
        <pubDate>Sat, 21 Jan 2012 04:24:41 -0500</pubDate>
        <category>პროზა</category>
      </item>
      <item>
        <title>  ზამთარაისა</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=671</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=671</guid>
        <description><![CDATA[სათოვლე ღრუბელი მთებში გაიხირა.
  ჩაბურა ორწოხები ტყვიისფერ ფერებით.
  მთელი დღე იწვალა და მაინც გადმასცდა,
  ჭაუხს სუ დაეფლითა ყინულის წვერებით.
      ჩამოწვა ხეობაში და ჩუმი შრიალით
      თეთრად გადაფერა მერცხალა სერები.
      ათოვდა შატილს და დიდრონ ფანტელებში
      ზღაპრულსა ჰგვანდნენ გოროზი კედლები.
  ადუამ სველი შეშა მიყარა ბუხართან.
  ნაღვერდალს მიუფიცხა დამზრალი ხელები.
  სითბომ მოადუნა, თოლნი გაუშტერა.
  გარედან მოისმოდა ზამთრის ყრუ ბგერები.
      აეგრე გარინდებულს ტუჩები დაეფანტა,
      თოლებთან დააჩნდა ღიმილის ღერები.
      ,,აეეხ, ახალუხლებ!&quot; ჩაიბუბუნა და
      სევდით ჩამოჰყარა ხელები ხმელები.
  უყვარდა დღეობებში შუღლობა ვაჟური.
  დიაცთ მასაწონად თოლების ბრიალი.
  უყვარდა მეხთატეხა  და წვიმა შხაპუნა,
  თოვლში, ნისლებში უგზოდ ხეტიალი.
        ამბოლოს, ავდრობისას ტკივილი დასჩემდა.
        გულს სჭირდა ჭრილობა, ერთი რამ, საზარელი.
        როცა არც თოვდა, არც წვიმდა, არც ცრიდა,
        აეეგ ტკივილ უხდებოდ სანატრელი!]]></description>
        <pubDate>Thu, 19 Jan 2012 10:09:48 -0500</pubDate>
        <category>პოეზია</category>
      </item>
      <item>
        <title>ვერცხლისფერი გუბეები</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=670</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=670</guid>
        <description><![CDATA[   ვდგავარ ამ ცის ქვეშ და არ ვიცი საით არის გზა. ახლა მე იმედგაცრუებული თოლია ვარ, ფრენას რომ სწავლობდა და ფრთები მოაკვეცეს... 

   ვდგავარ ამ ცის ქვეშ, წვიმის ვერცხლისფერ გუბეებზე თავდავიწყებით შეყვარებული და არ ვიცი, რა გზას ვეწიო. ვარსკვლავების კითხვას ვსწავლობდი და ცა თავზე ჩამომექცა... 

   თუ მექნებოდა კიდევ ერთი, სასწაული წამებით დახუნძლული დღე, არც ერთ კითხვას არ დავტოვებდი უპასუხოდ და ჭრელ კაბაში შემოსილი სათითაოდ ჩავეხუტებოდი ფიფქებს. (მაგრამ ხვალინდელი დღე ხომ არავის აქვს გარანტირებული! ) 

   ახლა ჩემი მეგობარი როდენის მოაზროვნეა, სამუდამო სასოწარკვეთას რომ მისცემია, ყოფნა-არყოფნაზე ჩაფიქრებული, მონა ლიზა მიღიმის, პირფერი, ღრმა სევდისშემცველი ბაგეებით... 

   მე აღარც მოკვდავი ვარ უკვდავი გრძნობით და აღარც ბედნიერების მაძებარი ახალბედა, მე ცოდვილი ევა ვარ, ახალი დღის გათენებით შეშინებული და უფლის სიახლოვით გამთბარი... 

   ერთი კი ცხადია, რომ სიყვარული ნიშნავს ეზიარო ვერცხლისფერი გუბეების ცხოველსმყოფელ ანარეკლს და მიხვდე, რომ ყველა შეყვარებული ხელფეხომოჭრილი ვენერაა, უიმედოდ მარტო დარჩენილი... 


        P.S  &quot;როცა ცხოვრება უხვად გვაჯილდოვებს, ყოველთვის აღმოჩნდება ჭა, რომელშიც ჩვემი ოცნებები იძირება...&quot;]]></description>
        <pubDate>Tue, 17 Jan 2012 06:29:20 -0500</pubDate>
        <category>ჩანახატები</category>
      </item>
      <item>
        <title>  როდესაც..!!!</title>
        <link>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=669</link>
        <guid>http://www.klimi.pvt.ge/e-magazine/readarticle.php?article_id=669</guid>
        <description><![CDATA[როდესაც ფიქრობ მუდმივად ღმერთზე
და გეუფლება მაღალი განცდა,
როდესაც ფიქრი გზად ცდება ბილიკს
ბილიკს რომელიც თვით უფალს გასცდა.

როცა ეფლობი ჭუჭყის ჭაობში
როცა შენს ფიქრებს ვერავინ ისმენს
როცა ყველასგან მიტოვებული
ებრძვი თავსა და ამ უღმრთო რითმებს.

როცა გიმუხთლა ბნელმა ცხოვრებამ
როცა ჩამოგწდა გულიდან ჯვარი
როცა ახლოს ჩანს განმარტოვება
როცა გშორდება შენ მაცხოვარი.

როცა ელი რომ რაღაც იცვლება
როცა დროება ძირს უთხრის იმედს
როცა აღარ ჩანს დაბოლოება 
რომელიც ახლავს შენს ნათქვამ სიტყვებს.

როცა თავს ესხმი ყველას გარშემო
როცა ბედმა შენ გაგინაპირა
მაშინ შემოდის ის სასწაული
უფალმა შენთვის რომ მოავლინა.

მაშინ ხვდები რომ შენ ხარ ქართველი
და საქართველო მხოლოდ ერთია
შენ მისიით ხარ გამოგზავნილი
შენი მფარველი თვითონ ღმერთია.

როდესაც ფიქრობ მუდმივად ღმერთზე
და ვერაფერზე ვერ ფიქრობ სხვაზე
როცა ხვდები რომ შენ ხარ ქართველი
არ შეიძლება რომ მის გზას გასცდე.]]></description>
        <pubDate>Sat, 14 Jan 2012 04:31:44 -0500</pubDate>
        <category>პოეზია</category>
      </item>
    </channel>
  </rss>

